Prul - Stoppen met roken dagboek

Ik ben Prul. 

Ik ben Prul zoals ik hier kwam. 
Ik ben Prul zoals ik ben.

Maar dan verlost.

Eergisteren stond ik op. Kou was mijn slaapkamer binnen gekropen en mijn dekens waren warm.
Mijn hoofd stopte ik ver weg want ik wilde nog niet beginnen aan de sleur van alle dag.

Met mijn ogen dicht luisterde ik naar de geluiden buiten.
Ik hoorde mijn buren ontbijten en ik hoorde mensen op fietsen stappen en moeders hun schoolgaande kinderen roepen. 

Mijn lichaam was aan het ontwaken. Dat deed het langzamer dan de bedoeling was want ik had al dik tien minuten onder de douche moeten staan die ochtend, ommij al bijna weer aan te kleden. 

Het weten dat blijven liggen mij alleen maar verslaap taferelen zou brengen hielp.

Ik kwam omhoog en keek op mijn telefoon hoe laat het precies was. 

Mijn oog viel op de datum 1 februari 2011. 

Het maakte mijn ogen groter en mijn lichaam wakker. 

Ik realiseerde toen pas dat ik een jaar gestopt ben met roken. 
Zo blij als een kind klapte ik in mijn handen en riep ik naar mezelf : `Het is echt, je bent een jaar gestopt! Een jaar!´

Iemand die nooit verslaafd is geweest aan roken kan zich niet voorstellen dat zo´n dag mij volledig in euforische stemming brengt en houdt. Het is een overwinning op dat waar ik zoveel voor heb moeten vechten. 

De sigaret was mijn maatje.
Die was er als ik verdrietig was, of onrustig.
Die was er wanneer het gezellig was en altijd wanneer de zon scheen.

Zo bang werd ik van het idee die vriend te moeten missen. 
Want ik wist niet wat me er te wachten stond en hoe zwaar het zou worden.
Ik was bang te falen. Bang voor alle gevoelens van frustratie die het mij op zou leveren waar ik niet tegen wilde vechten. Bang voor het idee dat het verlangen nooit zou stoppen.

Ik was eigenlijk bang voor alles wat het met zich mee zou brengen. 
Toch heb ik het gedaan.

Het jaar is voorbij gegaan. Soms gekropen, soms vervlogen.

Nooit heb ik nog een haaltje genomen van die o zo gewilde sigaret.
Niet een keer.

Ik ben nu zonder. Ik hoef niet meer.
Dat verlangen was enkel om de honger te stillen naar dat wat mijn lichaam ziek maakte. 

Dat mocht ik mijzelf niet meer aandoen. 

Ik ben blij, opgelucht, vrij en ik ruik en proef en geniet. 

Ik weet dat het kan, dat ik het kan en daarmee dat iedereen het kan.
Vertrouwen en wilskracht zijn belangrijk. Gun jezelf die twee dingen.
Er is nog zoveel meer moois om je pijlen op richten!

Het gevoel van de overwinning is goddelijker dan dat wat een sigaret ooit zou kunnen geven.

Vertrouw op jullie doel.. 
Doe jezelf niet te kort door jezelf dit gevoel te ontnemen.

Het leven is te mooi om in de ban te zijn van dat wat je ziek maakt.

Liefs Prul 

• 228 dagen 13 uren
• 4 343 peuken niet gerookt
• 982,83 € bespaard

Dat zijn toch wel degelijk indrukwekkende cijfers voor mij.

Ik staarde zojuist naar het scherm van mijn computer.
Hoewel ik elke dag wel een keer denk: 'Ik rook niet meer ' Wordt het mij nu zichtbaar duidelijk hoe echt deze cijfers zijn. 

Zoals ik net al schreef; Elke dag bedenk ik mij wel een keer dat ik niet meer rook. Soms is dat omdat ik een ander zie roken, omdat ik het ruik, omdat er een seconde aan mij voorbij gaat waarbij ik mij bedenk dat het mij toch wel lekker lijkt. Maar die seconde vervliegt echt binnen No time. 

Ik ben zo ontzettend trots als ik dit zie. Ik vind het bijna verbazingwekkend dat ik zó lang niet gerookt heb. 

Nu 7,5 maand, dat is dus bijna 8 maanden. 

Ik kan het mij nu overigens ook niet meer voorstellen dat ik 20 sigaretten per dag weg pafte. 

Mijn conditie is veel beter, ik heb geen piepjes meer in mijn stem en het verlangen is er ook bijna niet meer.. 

Mijn eerste mijlpaal was een week. Dat werd een maand. De volgende mijlpaal was een half jaar. En nu wil ik toch echt voor een jaar gaan. WAUW wat zal ik mij dan goed voelen.. 

Ik vind dat echt een prestatie, ook van alle anderen. 

Natuurlijk is het stoppen op zich al een hele prestatie. 

Maar een jaar is voor mij symbolisch. 

Om heel eerlijk te zijn heb ik nog geen enkele cent gespaard van al dat geld wat ik normaal uit gaf aan sigaretten maar ik heb mij nu bedacht dat ik het echt echt echt wil gaan doen; Elke dag 5 euro op mijn spaarrekening zetten. En als ik dan een jaar gestopt ben met roken zal ik van mijn gespaarde geld Heerlijk een weekend weg gaan en een welnessdag er aan vastplakken.

Weer een mooi streven!

Lieve allemaal, geloof mij; Na verloop van tijd ben je zó ontzettend blij. En ja, er zullen momenten zijn dat je zin hebt in een sigaret, maar die zijn maar van korte duur. 

Misschien had ik het er de eerste maanden wat moeilijk mee maar ik geniet er nu niet minder om. Sterker nog; ik voel mij veel beter, gezonder en vitaler. 

Ik wens jullie allen heel veel succes! Het gaat echt lukken. Vertrouw op je zelf.
En als er moment komt van verlangen weet dan dat deze weer voorbij gaat en dat het gevoel wel weer zakt.

Ik ga nu maar eens even andere dagboeken en blogs lezen; ik ben hier te lang niet geweest!

Zoals sommige van jullie misschien wel weten hou ik ook een eigen blog bij. Tegenwoordig fotografeer ik ook en kan je ook op mijn site een aantal fotos bekijken. 

Neem gerust een kijkje: www.prullekke.blogspot.com

Lieve groetjes!

De zomer is begonnen, en ik? Ik rook nog steeds niet. 

Over twee weken, ben ik exact een half jaar gestopt met roken.

Wauw, ik kan het wel gaan zitten baggateliseren, maar 6 maanden= een half jaar = een echte mijlpaal voor mij.

Steeds zei ik tegen allen dat het mij geweldig lijkt om een half jaar niet te roken, om die 6 maanden binnen te slepen. Er moet wel heeeeeeel veel gebeuren wil ik in aankomende twee weken een sigaret gaan opsteken. 

Ik ben echt trots op mijzelf.

Ik heb tijdens het stoppen met roken het e.e.a moeten mee maken waardoor ik zomaar weer had kunnen beginnen. 

Toen ik stopte had ik mijn liefde al  5 maanden niet meer gezien, dat bracht een hoop stress met zich mee. Ik zou haar twee maanden later zien, en dat gebeurde. helaas bleek het tussen ons om het een of ander toch niet te werken... en dus, heb ik mijn relatie moeten verbreken. Ook dat gaf veel stress. Het gevoel dat ik wel troost kon gebruiken. Dat het eigenlijk niet meer uit zou maken of ik die sigaret op zou steken of niet.

Toch deed ik het niet, en uiteindelijk koste mij het ook niet zoveel moeite als ik dacht. 

Ik kan zelfs liefdesverdriet aan zonder sigaret.

Daarnaast is mijn oma overleden, een heel bijzondere vrouw voor mij. 

Ook dat gaf stress maar ook toen geen sigaret opgestoken. 

nu zijn er elke dag nog wel verleidingen. Het gekke is dat ze mij steeds minder iets doen.

Daar waar ik vier maanden geleden nog vanuit het niets kon snakken naar een sigaret, blijkt het mij steeds meer om het even. Natuurlijk zijn daar nog de verlangens, die zijn er even, en gaan zo snel als ze kwamen ook weer weg.

Er moet nog heel veel gebeuren wil ik weer gaan roken.

Mijn hele familie rookt, maar dan ook echt mijn hele familie.

Ik ben nu de enige die niet rookt. Ik kan soms niet beschrijven hoe geweldig ik dat vind, en wat voor energie het mij geeft. 

Niet dat ik beter ben, maar wel gezonder dan hen. 

Ik hoop echt voor alle mensen hier, en vooral de nieuwelingen die nog wat vertrouwen kunnen gebruiken dat zij hoop zullen houden. Want echt, geloof mij, ik geloof dat iedereen kan stoppen met roken. En wat is het nog steeds elke dag een fijn gevoel.

Een schoon huis, schone kleren. 

En oja! Ik ruik de lente weer! Ik ruik de zomer weer! heerlijk. 

Mensen geloof mij, mettertijd wordt het minder; de trek, het verlangen, de frustratie en het verdriet. echt waar.

Ik wens iedereen heeel veel sterke toe ! 

En oja, ik ben nog steeds heerlijk bezig op mijn andere blog : www.prullekke.blogspot.com 

voor de mensen die een kijkje willen nemen

heel veel sterkte iedereen en ik zal heus snel weer mijn gezicht laten zien hier !

liefs Prul

Hij,... of ik bedoel natuurlijk 'het' achtervolgt mij nog steeds. Of eigenlijk zo nu en dan.

Soms word ik overvallen door de geur die bij mij binnen sijpeld. Dan loop ik door drukke winkelstraten waar mensen, die buiten winkels op hun partners wachten, structureel hun lichaam naar de klote helpen. 

Die geur, geur van verleiding.

Het achtervolgt mij nog steeds. 

Het zal altijd een onderwerp in mijn leven blijven, hoe dan ook.

Al is het alleen al omdat ik de mogelijkheid heb, te kunnen zeggen dat ik niet rook en mij dat altijd zou doen blijven denken aan toen ik het nog wel deed.

De kracht van een verslaving wordt onderschat. In ieder geval die van het roken.

Roken is iets wat maatschappelijk geaccepteerd is, hoewel steeds minder, het is nog steeds geaccepteerd. Het is iets wat men normaal vindt omdat ik, en vele andere met mij geen leven zonder kennen. Zelfs als ik mijn leven lang niet gerookt zou hebben zou roken een item zijn wat nog normaler is dan bungee-jumpen of parachutespringen. Er staan namelijk nog steeds asbakken op terrassen en er bestaan nog steeds rookruimtes.

Hoewel roken statistisch gezien toch overduidelijk dodelijker is dan een sprong van een brug aan een touwtje of jezelf met een stuk zijl uit het vliegtuig laten gooien..

Gevolgen van roken zijn vaak zo onzichtbaar. Het is langzame dood en verderf.

Want als je als roker eenmaal longkanker hebt zullen genoeg rokers nog steeds liever de ontkenning inspringen dan de realiteit aanvaarden.

"Ach tegenwoordig krijg je overal kanker van, had ik dan mijn leven lang mijn sigaretje moeten laten liggen?"

De grauwe huid: "Ach dat heb ik al jaren, ik ben gewoon oververmoeid"

Conditie: "Ik moet gewoon wat meer gaan sporten"

Zo kan ik honderde situaties van ontkenning bedenken, het heeft geen zin ze allemaal op te schrijven, want de meeste kennen wij al, van ons zelf, of uit ons omgeving.

Nu ik weer een tijd verder ben durf ik te erkennen dat ik mijn lichaam consequent schade aan gebracht heb. 

En ik ben blij dat ik daar mee gestopt ben. 

Soms, wanneer ik het nog moeilijk heb, probeer ik gewoon simpelweg te denken aan termen als kanker of ziekte. Want dat krijg je er van.

En hoewel ik tegen mijzelf zou kunnen zeggen dat ik overal wel kanker van zou kunnen krijgen, doe ik dat niet, Maar neem ik verantwoordelijkheid voor mijn eigen lichaam en gedrag.

www.prullekke.blogspot.com